Bir gün, bir kozada küçük bir delik açildi ve bir adam bedenini bu küçücük delikten çıkarmaya çalışan kelebeği saatlerce seyretti.
Sonra, kelebek sanki daha fazla ilerlemek istemiyormuş gibi durdu. Sanki,ilerleyebileceği kadar ilerlemişti ve artık daha fazla ilerleyemiyordu.  Ve adam, kelebeğe yardim etmeye karar verdi. Eline bir makas aldı ve kozayı keserek deliği büyüttü. 
Kelebek kolayca dışarı çıktı.
Fakat bedeni kocaman ve kanatları kuru ve buruşuktu. 
Adam, kelebeği izlemeye devam etti, çünkü zamanla kanatlarının büyüyüp bedenini taşıyabilecek kadar genişleyebileceğini umut ediyordu. 
Fakat bu olmadı! 
Gerçekte, kelebek ömrünün geri kalanını o kocaman bedeni ve kuru, buruşuk kanatları ile etrafta sürünerek geçirdi. Uçmayı hiç başaramadı. 
Adamın bu aceleci iyiliği içinde anlayamadığı, bu kısıtlayıcı kozanın ve kelebeğin o küçücük delikten dışarı çıkmak için verdiği mücadelenin, kelebek için  gerekli olduğuydu, çünkü bu, yasam  sıvısının kelebeğin bedeninden kanatlarına doğru akmasının sağlanması için tamamlanması gereken bir evreydi, böylece kelebek kozadan kurtulduğu anda uçmaya hazır olabilecekti.  Bazen mücadeleler, hayatımızda tam olarak gerek  duyduğumuz şeylerdir.Hayatımıza hiçbir  engelle karsılaşmadan devam etmemizmümkün olsaydı sakat kalırdık. Simdi ve daha sonra olabileceğimiz kadar güçlü olmazdık.  Asla uçamazdık.
Çocuklarımız kozadan çıkmaya çalışan kelebeklerdir.Güçlü birer birey olarak ayakta durabilmeleri için onlara gereken fırsatı vermelyiz...